30 مه 2022 - بر اساس تجزیه و تحلیل جدیدی که در مجله Nature Communications منتشر شده است، اندازه ی بدن در دوران کودکی – یک نشانگر از اضافه وزن و چاقی - با خطر ابتلا به دیابت نوع 1 در طول زندگی، مرتبط است.
همانطور که نویسندگان مطالعه اظهار داشتند، بروز دیابت نوع 1 - نسبت افرادی که در یک سال به این بیماری مبتلا می شوند - در 20 سال گذشته دو برابر شده است. دیابت نوع 1 زمانی ایجاد می شود که سیستم ایمنی بدن به سلول های تولید کننده انسولین در لوزالمعده حمله می کند - که ابتدا توانایی این اندام برای تولید انسولین را کاهش می دهد، سپس در نهایت تقریباً از بین می برد. از آنجایی که انسولین برای ذخیره و استفاده از گلوکز - منبع انرژی ترجیحی بدن - ضروری است، افراد مبتلا به دیابت نوع 1 برای زنده ماندن به انسولین خارجی وابسته هستند.
محققان چندین فرضیه برای توضیح اینکه چرا دیابت نوع 1 در حال افزایش است، ارائه کرده اند. یک توضیح بالقوه این است که ترکیب باکتریهای روده ی افراد در طول زمان به دلیل عوامل غذایی و بهداشتی تغییر کرده است و سیستم ایمنی بدن به این محیط باکتریایی در بدن واکنش متفاوتی نشان میدهد. سایر توضیحات بالقوه شامل افزایش نرخ عفونت های ویروسی است، که سیستم ایمنی را در افرادی که به دیابت نوع 1 مبتلا می شوند، فعال می کند و کاهش سطح ویتامینD ، که عمدتاً به دلیل قرار گرفتن کمتر در معرض نور خورشید است، چرا که ویتامین D در تنظیم سیستم ایمنی بدن نقش دارد.
با این حال، فرضیه دیگر این است که افزایش سطح چاقی در دوران کودکی میتواند به "شکنندگی" سلولهای بتا - تولید کننده انسولین- در پانکراس در اوایل زندگی کمک کند و آنها را در معرض حمله سیستم ایمنی قرار دهد. بر اساس این توضیح بالقوه، یکی از اثرات رژیم غذایی ناسالم در دوران کودکی، که حاوی کربوهیدراتهای بسیار فرآوری شده است تحریک تولید انسولین به میزان زیاد است که میتواند به سلولهای بتا در لوزالمعده به گونهای آسیب برساند که احتمالاً آنها را بیشتر به یک "مهاجم" خارجی یا سلول های تخریب شده شبیه می کند که باید مورد حمله ی سیستم ایمنی قرار گیرند.
در تجزیه و تحلیل اخیر، محققان دانشگاه بریستول در انگلستان، علاقه مند به بررسی این موضوع بودند که آیا داده های موجود از این ایده حمایت می کند که چاقی دوران کودکی می تواند علت افزایش بروز دیابت نوع 1 در سالهای اخیر باشد. برای انجام این کار، آنها از دادههای چند مطالعه استفاده کردند-این کار به متاآنالیز معروف است- که در مجموع شامل ۱۵۵۷۳شرکتکننده ی مبتلا به دیابت نوع ۱و ۱۵۸۴۰۸شرکتکننده بدون دیابت بودند. هدف محققان این بود که با استفاده از تکنیکی به نام تصادفی سازی مندلی، دریابند که آیا اندازه ی بدنی بزرگتر در دوران کودکی، خطر ابتلا به دیابت نوع 1 را در طول زندگی افزایش می دهد یا خیر. این تکنیک شامل بررسی تأثیر مستقیم اندازه بدن در دوران کودکی بر خطر ابتلا به دیابت نوع 1، به جای بررسی ژن هایی بود که با اندازه بدن در دوران کودکی مرتبط هستند. از آنجایی که افراد نمیتوانند ویژگیهای ژنتیکی را که به ارث میبرند، انتخاب کنند، این تکنیک راهی است برای تمرکز مستقیم بر چگونگی ارتباط یک ویژگی ( مانند اندازه بدن در دوران کودکی) با یک نتیجه (ابتلا به دیابت نوع 1) بدون نیاز به در نظر گرفتن اینکه چگونه عوامل دیگر مانند تغذیه، وضعیت اجتماعی و اقتصادی، یا سایر شرایط بهداشتی، ممکن است بر این نتیجه تأثیر بگذارند.
اندازه بدن بزرگتر در دوران کودکی با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 1 مرتبط است
محققان دریافتند که به ازای هر تفاوت در طبقه بندی اندازه بدن کوچکتر و بزرگتر، شرکت کنندگان 2.05 برابر بیشتر در معرض ابتلا به دیابت نوع 1 در طول زندگی بودند. زمانی که محققان نتایج را برای اندازه ی بدن شرکتکنندگان در بدو تولد و در دوران بزرگسالی تنظیم کردند، ارتباط بین اندازه ی بدن در کودکی و خطر ابتلا به دیابت قویتر شد، بطوری که به ازای هر واحد تفاوت در طبقه بندی اندازه ی بدنی کوچکتر و بزرگتر، خطر ابتلا به دیابت نوع 1 ، 2.32 برابر افزایش داشت. محققان دریافتند که نه تنها دیابت نوع 1 با اندازه بدن در دوران کودکی ارتباط دارد، بلکه آنها همچنین ارتباط مشابهی را در مورد بیماری آسم، اگزما و کم کاری تیروئید، یافتند. اما محققان دریافتند که برخلاف دیابت نوع 1، تنظیم اندازه بدن در مراحل بعدی زندگی، منجر به ارتباط ضعیفتری بین اندازه ی بدن در کودکی و سایر بیماریها میشود.
منبع:
https://www.diabetesselfmanagement.com/news-research/2022/05/30/childhood-body-size-linked-to-lifetime-risk-for-type-1-diabetes/